ویدئوی اخیر باراک اوباما در تبریک عید نوروز را خیلی لازم است از دریچه قالب گفتمان به کار رفته از سوی اوباما دید تا دچار “احساس زدگی سیاسی” نشویم. این ویدیو از بعضی لحاظ یک اقدام بی نظیر بود. برای مثال این تقریبا اولین بار بود که یک مقام آمریکایی بعد از تیرگی روابط ایران و آمریکا اقدام به مخاطب ساختن “مردم” و “دولت” ایران و آمریکا به شکل مشترک کرده بود. از سویی ادبیات به کار رفته از سوی اوباما قابل تقدیر است. او برای مثال اقدام به استفاده مستقیم از زبان فارسی و یا نقل بیت شعر معروف “بنی آدم اعضای یکدیگرند…” از سعدی کرده بود.
با این وجود باید توجه کرد که قالب گفتمانی اوباما خیلی شبیه است به قالبی که بین رییس جمهورهای آمریکا در مخاطب ساختن مردم ایران همواره رواج داشته و بنابراین پدیده چندان جدیدی هم نیست. برای مثال در مصاحبه (اگر اشتباه نکنم) سال گذشته شبکه فارسی صدای آمریکا با جورج بوش به مناسبت نوروز او سعی کرد ضمن تقدیر مردم ایران مشکل خود با آنان را محدود به مشکلی سیاسی جلوه دهد. طبیعی است که برای نشان دادن حسن نیتش رییس جمهور قبلی متوسل به تعریف از مردم ایران میکند و خوب در مورد مردم ایران هم همه اولین چیزی که یادشان می افتد این است که این ملت باستانی است و ادبیات غنی ای دارد.
این قالب گفتمان در مورد اوباما هم صادق است. از سویی اوباما هم مثل بوش میل دارد به مردم ایران نشان دهد که اصلا باهاشان دشمنی ندارد. سال گذشته بوش در سخنرانی نوروزی اش گفت که علت مشکلش با حکومت ایران آن است “که آنها (حکومت ایران) راستش را نگفته اند.” در حالتی خفیف تر همین دیسکورسی که من اسمش را میگذارم دیسکورس “پدر مهربان” را رهبران ایران نیز احتمالا در خطاب مردم آمریکا به کار میگیرند. یک تکنیک خیلی رایج و نه چندان پیچیده سیاسی که اصولا مورد فریبش قرار گرفتن هر تحلیل سیاسی ذی صلاحی را فاقد صلاحیت میکند.
لپ سخن آنکه به نظرم خیلی لازم است دست کم در سطوح اندکی حرفه ای تر سخنان نوروزی اوباما را آنگونه که هست (و نه آنگونه که قرار است) و در کانتکست گفتمان سیاسی بخوانیم.
آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود … عاقبت در قدم باد بهار آخر شد
سالی سرشار از تغييرات با شكوه و مبارك را برای شما آرزو مندم .
” هر روزتان نوروز …… نورزتان پيروز “
سلام پویا جان سال نوت مبارک
در مورد نوشته ات هم خب می توان گفت آمریکا مسلما می خواهد از جانب خود کوتاه نیاید اما مردم ایران هم دشمن نپندارندش .
چرا بايد فقط پارتي هاي مبتذل
از طريق اينترنت برگزار شود؟!
سالياني هست که با کار با
اينترنت و دنياي مجازي و وبلاگ نويسي( البته دوستان وبلاگي که تو اردوهاي بلاگ تا
پلاک پيدا کرده ام) آشنا شده ام و البته از اين بابت هم دوستان بسيار خوبي پيدا
کرده ام و ديده ام که در اين دنياي مجازي دوستان مذهبي ما البته قليل هستند ولي
فعال و با نشاط و…
به نظرم رسيد فرصت خوبي است تا
در اين برهه از زمان که دنياي اينترنت به شدت مورد هجوم غرب است و و ما و
فرزندانمان مورد اين هجوم هستيم ما دوستان وبلاگ نويس مذهبي فرهنگي اين تشکل را علمش
را بر افرازيم.
لذا همه دوستان وبلاک نويس
خودمو دعوت مي کنم تا به هيئت خود بپيوندند تا اهداف و برنامه ها را باهم تنظيم
کنيم و با هم حرکتي فرهنگي مذهبي را شروع کنيم. مثلا مي تونيم نامش را بزاريم هيئت
فرهنگي وبلاگ نويسان مذهبي تهران
فکر مي کنم حرکت مفيدي مي شود
اگر هفته اي يا دوهفته اي يک بار دوستان
اينترنتي وبلاگي که هرکدوم در کاري تخصص دارند در مکاني نه مجازي بلکه حقيقي دور
هم جمع بشوند و تبادل نظر کنند که اگر توسلي هم به اهل بيت صورت گيرد البته سعد
الدنيا و الاخره
به نيت باب الحوائج امام موسي کاظم (ع) با هفت
نفر اولي که ما را تو اين راه قصد همراهي داشته باشند جلسات را شروع مي کنيم تا
بقيه دوستان هم به خيل ما بپيوندند. ان شا الله
دوست داري جزء هفت نفر اول
باشي بسم الله – اگر نظرت موافق بود حتما كامنت بزار يا يه جوري جواب بده تا خبرت كنم