رونوشت

پیش نوشت- این پست را جدی نگیرید. اسمش را بگذارید “درد دل” نه نوشته سیاسی. درد دلی از صحنه های غیرقابلی که می بینیم و تحمل میکنیم. پیشاپیش از کسانی که این پست باعث ناراحتی شان شود عذر میخواهم.

پیش نوشت شماره 2- چند خط از نوشته را به خاطر امنیت شخصی خودم حذف کردم. برای کسی که در آن مملکت (ایران) زندگی میکند نباید یافتن موارد مشابه و جدید سخت باشد.

به خاتمی رای میدهم تا:

• آقای ایکس به توان دو از “اصلاح طلبان” نامدار در طبس درحالی که تا چهارسال پیش سالها بود پول “کافی” از ریاست جمهوری میگرفت برای اتمام پروژه راه آهن و دودش میکرد و الان چند سال است کار را از دستش گرفته اند و دادند به یک سری سپاهی بتواند به کار دلخواهش برسد.
• در حالی که ما فکر میکنیم آزادی و دمکراسی درحال پشیرفت اقای عالیجناب سرخپوش به توان هزار که قبل از دولت اصلاحات میرفت که روزنامه سلام را به خاطر انتقاد از خود به قبرستان بفرستد و عبدی را هم به زندان فرستاد چهارسال دیگر تیم مدیریتی اش را قوی تر سازد.

به احمدی نژاد رای میدهم تا:

• سناریو گم شدن بودجه مملکت همچنان ادامه یابد و اطرافیان رییس جمهور در جواب سرنوشت بودجه بگویند: “دوره خاتمی هم گم میشد.”
• کار و کاسبی آنها که میخواهند خودشان را به دروغ و خوش خیالی هم شده متقاعد کنند انقلاب ایران از مسیرش خارج نشده روبه راه باشد

دو گزینه بیشتر وجود ندارد. یا اجازه بدهیم یک عده به اسم “آزادی و دمکراسی” روی شرافت پا بگذارند، یا یک عده دیگر به نام “عدالت” روی انسانیت. و این “ما” (+ و +) هستیم که آرمانهایمان دارند قربانی بازیهای سیاسی میشوند.