رونوشت

چندی پیش وقتی یعقوب مهرنهاد به اعدام محکوم شد حرکت منظم و قابل تقدیری از سوی برخی از وبلاگ‌نویسان در اعتراض به این حکم صورت گرفت.  بااین‌حال نهایتا مشخص شد که میرنهاد با جندالله همکاری داشته و ادعای دوستان در مورد بی‌گناه بودن میرنهاد درست از آب در‌نیامد. علی‌رغم این بسیاری از وبلاگ‌نویسان همچنان طبق مرام عقیدتی خود اعتقاد داشتند که اعدام حکمی اشتباه و غیرانسانی است. بسیاری از این دوستان ساکن خارج هستند و کم نیستند آنانی که در نتیجه زندگی در خارج تغییراتی در عقایدشان ایجاد کرده‌است. از نظر این گروه سیستم‌ حاکم بر بسیاری از کشور‌های غربی اگر چه بی‌اشکال نیست ولی می‌تواند مدل خوبی برای پیشرفت بسیاری از کشورهای جهان باشد. عده‌ بسیاری از این دوستان افکار لیبرال دارند و عده‌ای از این آنان مقداری رادیکال‌تر هستند و لیبرالیسم را پایان تاریخ می‌دانند.

چرا این همه مقدمه گفتم؟ علت  آن است که می‌خواهم برایتان از فاجعه‌ای صحبت کنم که در کشوری که به‌عنوان یکی از مراکز بزرگ لیبرالیسم و دمکراسی در دنیا یاد می‌شود در حال وقوع است. در ایالت جورجیا آمریکا یک «بی‌گناه» دارد اعدام می‌شود.

دقت کنید! اینجا بحث خوب یا بد بودن اعدام نیست. بحث سر بی‌گناه بودن «تروی دیویس» است که متهم به قتل یک افسر پلیس شده‌است.

 از همین رو نیز بسیاری از مخالفین اعدام ترویس دیویس را جمهوری‌خواهان و لیبرتیان‌های طرفدارا مجازات اعدام تشکیل می‌دهند.

دیشب در پنلی که از سوی یکی از احزاب چپ آمریکایی برای جلوگیری از این اعدام که قرار است دوشنبه 27 اکتبر 2008 انجام شود برگزار شده بود شرکت داشتم. سخنران جلسه که عضو انجمن «جورجیایی‌های طرفدارا مجازات جایگزین اعدام» بود جزییات روند بازرسی قضایی تروی را که شانزده سال است در حبس به‌سر می‌برد تشریح‌کرد.  قضیه از این قرار است که از زمان صدور حکم تروی در آگوست 1991 تا امروز هفت نفر از نه شاهد دادگاه شهادت خود را پس گرفته و در مواردی اعلام‌کرده‌اند که زیر فشار شهادت داده‌اند. دو نفر شاهد فعلی پرونده نیز یکی فردی است که از سوی هفت نفر از شاهدین به‌ عنوان مجرم اصلی معرفی شده و سابقه تهدید قتل پلیس را داشته و دیگری نیز پس از دوسال از زمان دستگیری تروی دیویس اعتراف کرده‌است. نیازی به ذکر نیست که حافظه انسان به‌مرور رو به تحلیل می‌گراید نه تقویت و بر همین اساس اعتراف او خود به خود بی‌اعتبار می‌شود.

بااین‌وجود دادگاه ادعا می‌کند که برای پس گرفتن شواهد اندکی دیر شده‌است. یکی از حاضرین در پنل معتقد است پرونده تروی دیویس برای پلیس جورجیا به یک پرونده حیثیتی تبدیل شده و دلیل اصرار پلیس بر اعدام دیویس نیز همین حواشی پیرامون این پرونده 16 ساله‌است.  جالب اینجاست که بدانید پرونده دیویس به دادگاه عالی آمریکا نیز رفته‌است و دادگاه عالی آمریکا یا همان دادگاهی که همیشه به آن به چشم حافظ دمکراسی در آمریکا نگاه می‌کردم تقاضای دیویس برای محاکمه مجدد را رد کرده‌است. قرار است پنج‌شنبه این هفته در جلوی ساختمان مرکز شهر آتلانتای جورجیا تظاهراتی از سوی بسیاری از سازمان‌های مدنی آمریکا صورت ‌گیرد. این آخرین تلاش جامعه مدنی آمریکاست برای جلوگیری از اعدامی که رخ دادنش بسیار محتمل است.

سناریو برایتان آشنا نیست؟ آیا قصه همانی نیست که ما در ایران از آن می‌نالیم؟ آیا صحنه نمایش همان جامعه لیبرال دمکراتی نیست که برایش مبارزه می‌کنیم؟ خیلی به اینکه چند گروه سیاسی و حقوق‌بشری با تمام قدرتشان بتوانند اعدام دیویس را متوقف کنند امیدوار نیستم. با‌این‌حال یک نکته بسیار جالب است. اگر دیویس در ایران اعدام می‌شد هزار رادیو و تلویزیون گزارشش را مخابره کرده‌بودند و این در حالی است که دیشب در پنل همه داشتند فکر می‌کنند چه‌کنند که توجه رادیوی محلی را جذب کنند. دنیای غریبی است!