با این استدلال قوی، بیان شیرین منطق استوار ! من مخالفت خویش را با شما اعلام می نمایم !!
(کف و سوت تماشاگران !)
مرسی مرسی !
(کف و سوت همچنان ادامه دارد.از انتهای سالن صدای هیپ هیپ بهاره ! می آید.)
(بهاره در حال دست تکان دادن به تماشاگران، از سالن خارج می شود.جمعیت همچنان بهاره را می طلبد ! بهاره یکباره دیگر می آید !)

می دونی، خاتمی وقتی که بود، کم مخالف نداشت از طرفدارای قدیمیش.حتی بار دوم، تعداد رای هاش کاهش پیدا کرد.
اما همینی که می گن زمان قضاوت می کنه، اینجام صدق می کنه.بعد چندسالی که رفته، تازه اهمیت کارهاش پیدا شده.
خاتمی وقتی رییس جمهور بود، توی کشورا دیگه که هدیه و این ها می دادن، طلا و اینجور چیزا بهش، برای خودش و خانواده ش، همه رو داد به موزه ی ملی.گفت این ها مال ایرانه، نه من.حالا فکر کن همه ی رییس جمهورای قبلی با اینا چیکار می کردن؟!
خاتمی حداقل این رو رو کرد.

(تشویق حاضران نشان از خود بی خود گشتگی آن ها دارد!)
من دیگه واقعا می رم ! تموم شد.
(صدای جمعیت از دور به گوش می رسد و تا مدت ها نام بهاره را فریاد می زنند.اما او هرگز باز نمی گردد…یعنی به کجا رفته است؟ آیا دیگر هرگز کسی او را خواهد دید؟ شاید در سرزمینی دور دختری ژنده پوش با کوله باری از سخنان ناگفته از دروازه ی شهر عبور کند، وای به آن روزی که مردمان آنجا را هم در حیرت کلام خود رها کند و باز به سویی دیگر روانه شود…)
خواهش می کنم ! اختیار دارین !قربان شما، خدافظ !